Uproszczona teoria gry

Zacznijmy od omówienia teorii gry.

Co dokładnie jest teorią gry?

Jeśli jesteś bystrym uczniem, prawdopodobnie wiesz, czym jest teoria gry. Jeśli uczyłeś się zaawansowanych reguł matematycznych, prawdopodobnie również wiesz. Mniej więcej. Niemniej faktem jest, że większość pokerowych graczy nie ma o tym pojęcia.

Nie martw się! Teoria gry to tylko termin, który słyszysz przy rozmowach o pokerowych maniakach. Szczerze mówiąc, termin ten przeraża większość normalnych pokerowych graczy, ponieważ sugeruje, że kilku przeciwników, wie coś, czego oni nie wiedzą. Coś silnego. Coś złowrogiego.

Powiedz, czy tak nie jest. OK, tak nie jest. Nie spotkałem nikogo, kto pokazałby mi postawę czysto - teoretyczną w przypadku jakiejkolwiek prawdziwej gry w pokera i osiągnął jakikolwiek zysk, nawet w przypadku pokera „zdroworozsądkowego". I nikt nie pokaże mi czegoś takiego przez wiele najbliższych lat.

A kiedy ktoś pojawia się z pełną strategią do danej gry, opartą na teorii, nie będzie on w stanie zastosować jej pomyślnie podczas gry. Potrzebowałbyś ukrytego komputera, który analizowałby szybko, jaką akcję podjąć i kiedy. Grą, która prawdopodobnie najbliższa jest zasadom czystej teorii gry jest "ace-to-five lowball". Ale nawet w tej grze, utalentowany gracz, który przeprowadzi podstawową analizę, poradzi sobie lepiej.

Zatem odpręż się.

Tak czy inaczej, nie powiedziałem Wam, czym jest teoria gry, prawda?

Oto wyjaśniona teoria gry.

Legendarny matematyk John von Neumann stworzył pierwszą teorię gry około 70 lat temu. Czasami jest też ona nazywana teorią gier, gdyż nie dotyczy tylko pokera. W rzeczywistości największe zastosowanie ma ona dzisiaj w decyzjach militarnych (a przynajmniej powinna), w polityce oraz w codziennych wyborach...

Wszystko, co musisz wiedzieć o teorii gry to  fakt, iż próbuje ona pomóc w podjęciu najlepszej decyzji w danym momencie dla pokerowego gracza poprzez wzięcie pod uwagę, jakie są najlepsze strategie twojego przeciwnika. Na przykład, czy powinieneś blefować w danej chwili ryzykując $20, aby wygrać pulę wynoszącą $300? Cóż, jeśli zawsze blefujesz, Twój przeciwnik musiałby zawsze sprawdzać mając średnią rękę. A jeśli nigdy nie blefujesz, twój przeciwnik nie powinien nigdy sprawdzać mając średnią rękę.

Prawdą jest, iż, aby udoskonalić swoją strategię, nie powinieneś blefować przez cały czas, ale musiałbyś blefować od czasu do czasu. Musisz rozważyć opcje swojego przeciwnika. Na przykład, czy to, że ma on słabą rękę znaczy, iż Twój blef odniesie sukces? A co jeśli on podbije stawkę? Czy powinieneś wówczas oddać mu pulę czy podbić zakład? Korzystając z teorii gry, możesz określić - jeśli wszystko się powiedzie - z jaką częstotliwością powinieneś blefować oraz z jaką częstotliwością możesz podjąć jakiekolwiek inne działania pokerowe.

Ważne jest, iż jeśli już wiesz, z jaką częstotliwością powinieneś blefować w danej sytuacji, powinieneś uczynić swoje działania przypadkowymi. Co to oznacza? To znaczy, że jeśli z teorii gry wydedukowałeś, że musisz blefować jeden raz na 10, to nie znaczy, że masz blefować w co dziesiątym przypadku. Jeśli tak zrobisz, twoje działania będą teoretycznie przewidywalne przez wszystkowiedzącego przeciwnika. Powiedziałbyś, „Nie było blefu w ostatnich ośmiu razach. To oznacza, że mój przeciwnik zablefuje w jednym z dwóch następnych, więc ja lepiej zdecyduję się na sprawdzenie".

Uczynienie wyborów przypadkowymi

Aby zająć się ta kwestią, wszystkie decyzje powinny być podejmowane również przypadkowo. Za każdym razem, gdy ma miejsce ta sama sytuacja, powinieneś zachowywać się, jakby nigdy wcześniej nic podobnego się nie wydarzyło i decyzję, czy blefować, podejmować na chybił trafił. Możesz nie blefować 50 razy z rzędu lub możesz blefować trzy razy pod rząd. Jeśli tylko robisz to przypadkowo, jesteś bezpieczny.

Jak możesz dokonywać przypadkowych wyborów? Jest kilka sposobów. Jedną z metod, z której czasami korzystam, jest pamiętanie kombinacji, które widziałem w poprzedniej ręce, ale to jest temat na inny dzień. Proste staranie się o przypadkowość może w praktyce wystarczyć.

Musisz wiedzieć o tym elemencie teorii gry. Twoim celem jest wybór działania, które nie pozwoli twemu przeciwnikowi na wykorzystanie sytuacji. W przypadku blefu, perfekcyjnie przypadkowa strategia oznaczać będzie, iż dla twojego przeciwnika nie ma znaczenia czy sprawdzi czy nie, o ile jego decyzja jest przypadkowa i sprawdza w danym procencie przypadków.

Teoretycznie prawidłowe rozwiązanie oparte na teorii gry nie może być niepomyślne, ale nie może też być pomyślne wiecznie, kiedy zostanie przeciwstawione podobnej strategii. Jedynym powodem, dla których takie strategie cieszą się powodzeniem jest fakt, iż przeciwnicy popełniają błędy. Swoją drogą, w ten sam sposób odnoszą powodzenie inne pokerowe strategie.

Okazuje się, że niektóre ręce można prawie zawsze rozegrać, a niektóre trzeba niemal zawsze wyrzucić. Niemniej wiele rąk odnosi klęskę w połowie gry i te czasami powinny być rozegrane, ale inne nie.

Oto, dlaczego zazwyczaj nie mogę odpowiedzieć na pytania graczy, czy powinni rozegrać daną rękę. Granicę stanowi zazwyczaj sytuacja nasuwająca pytanie, a odpowiedź często brzmi, iż powinni rozegrać daną rękę jedynie w niektórych przypadkach. To nie jest satysfakcjonująca odpowiedź dla większości graczy, ale to właściwa odpowiedź.