Problemy z fizyką

„Jesteśmy mistrzami w wyciąganiu wniosków na podstawie niepełnych informacji. Nieustannie obserwujemy świat, a następnie przewidujemy wydarzenia oraz wyciągamy wnioski. Nigdy nie mamy wystarczającej ilości informacji, aby nasze wnioski były całkowicie uzasadnione. Bycie zdolnymi do działania na podstawie domysłów i przeczuć oraz do zdecydowanych posunięć mimo tego, iż informacja, którą dysponujemy, nie przedstawia dowodu, a jedynie sugeruje nam coś, jest konieczną umiejętnością, która czyni z nas dobrego człowieka interesu, dobrego myśliwego, dobrego naukowca czy dobrego gracza w pokera".

„Niemniej umiejętność ta kosztuje nas wiele, ponieważ bardzo łatwo oszukujemy samych siebie. Oczywiście jesteśmy świadomi, że możemy łatwo być oszukani przez innych. Kłamstwo jest jak najbardziej akceptowane, ponieważ przynosi wiele korzyści. Nasza podatność na kłamstwo jest natomiast spowodowana faktem, iż jesteśmy zdolni do wyciągania wniosków z samych przesłanek. Naszą postawą powinno być zaufanie, jako że gdybyśmy musieli posiadać dowód na wszystko, nie bylibyśmy w stanie uwierzyć w nic. Nic nigdy byśmy nie zrobili; nie wstalibyśmy z łóżka, nie zawieralibyśmy małżeństw, przyjaźni ani sojuszów. Bez zdolności do zaufania bylibyśmy niczym żyjące w odosobnieniu zwierzę". Mimo to w grze w pokera musimy postępować dokładnie odwrotnie, musimy być nieufni, nie tworzyć przymierzy i postępować jak samotne zwierzę.

Równie istotny i otrzeźwiający jest fakt, jak często oszukujemy samych siebie. Jako pokerowi gracze musimy zaufać własnym instynktom podczas bitwy przy karcianym stole, ponieważ nie mamy wsparcia z zewnątrz w postaci oceny naszych myśli i posunięć. Oczywiście większość dobrych graczy miało moment w swojej karierze, kiedy grupa innych graczy mogła przedyskutować ich ruchy i strategie, ale przy stole jesteśmy zdani tylko na siebie, narażeni na  podstęp. Znajdujemy się w obcym świecie, gdzie współpraca jest silnie ograniczona. Nic dziwnego zatem, iż pokerowi gracze upadają i „wypalają" się samotnie. Dlaczego jesteśmy zdziwieni, gdy sławny gracz znika lub separuje się? Zawód ten jest kluczem do wszystkiego, czego możemy się nauczyć o życiu w dzisiejszym społeczeństwie. Każda strata jest Twoją i wyłącznie tylko Twoją stratą. Każda wygrana przyciąga przyjaciół z otwartymi rękami.

„Aby społeczeństwo przetrwało, muszą w nim istnieć mechanizmy naprawcze; starsi ludzie, którzy hamują impulsywność młodych, ponieważ o ile sami nauczyli czegokolwiek w swoim życiu, był to fakt, iż często można nie mieć racji; młodzi, którzy stawiają czoła przekonaniom, które były uważane za oczywiste i święte przez cale pokolenia, wówczas gdy owe wierzenia nie są już trafne. Ludzkość poczyniła postęp, ponieważ nauczyła się żądać od swoich członków zarówno buntu jak i szacunku, i ponieważ odkryła mechanizmy społeczne, które z upływem czasu wyrównują owe jakości".

Sugerowałbym, że poker jest wyłączony z równowagi. Być może pozostaje takim, gdyż jego cechą jest współzawodnictwo przy użyciu podstępu. Nie ma żadnej ‘ społeczności pokera '; szacunek niemalże nie istnieje poza tym, że każdy kocha Doyle'a. Czy ta izolacja jest konieczna? Czy w grze w pokera jest miejsce dla wspierającej się społeczności? Jeśli nie, w jaki sposób poker może nie zniszczyć samego siebie? To  zaledwie  poważna gra, która świetnie prosperuje na trafnie nazwanych Martwych Pieniądzach. Czy istnieje serce do pokera? Czy raczej możemy powiedzieć bez uśmiechu na ustach: „Nie ma przytulania się w pokerze".