hazard

Angielska nazwa tej techniki nie kryje pod sobą niczego przesadnie trudnego. Nadrzędnym celem value beta jest zwiększenie naszych przychodów w pojedynczym rozdaniu. Innymi słowy, posługując się value betem naszym celem jest zachęcenie rywala ściśle określonym podbiciem, aby dorzucił do puli w sytuacji, gdy mamy powody do uznania naszej ręki za nieco mocniejszą.

Definicja nie wydaje się trudna, ale praktyka to co innego. Szkopuł w tym, że ocena siły ręki przeciwnika nie jest już wcale taka prosta. Nie ma znaczenia jak silny jest nasz własny układ, bo układ przeciwnika może być jeszcze słabszy, i chodzi o określenie prawdopodobieństwa takiej sytuacji.

Kolejnym istotnym elementem jest to, jak wysoki będzie nasz value bet. Jeżeli jest wysokość ustalimy za nisko, to nie wydobędziemy największej wartości z kart. Jednak pójście za daleko w drugą stronę, czyli przecenienie wartości beta może zniechęcić rywala.

Slowplay można określić jako taktykę pasywnego stylu gry w poker przy jednoczesnym posiadaniu mocnego układu. Technika ta służy stworzeniu fałszywego wrażenia wśród rywali, którzy powinni być przekonani, że mamy słabą rękę. Slowplay jest często krytykowany, a niesłusznie. Zastosowanie go we właściwym momencie może przynieść naprawdę wiele, ale użyty nieumiejętnie będzie nas pogrążał.

Jeżeli lubisz grać w pokera, to koniecznie sprawdź ofertę Unibet!

Na sam początek, mocno zaleca się NIE stosować slowplay’a pre-flop. Uzasadnione jest to jedynie w wyjątkowych okolicznościach, takich jak bardzo agresywny stół, przy czym musimy w tej sytuacji posiadać także mocne karty (AA lub KK). W innych przypadkach slowplay’owanie pre-flop będzie jak rzucanie sobie samemu kłód pod nogi.

Zawsze pamiętaj, że Twoi przeciwnicy przyszli, by uprawiać hazard. Przyszli po rozrywkę. Przyszli, aby poczuć jak ich puls rośnie w obliczu nieprzewidzianego przeznaczenia. Niektórzy z nich przejechali drogę z Ventury do Gardeny, aby zagrać w pokera. Niektórzy jechali z Panamy do Las Vegas. Niemniej, skąd by nie byli, nie przyjechali, aby się nudzić.

Twoi przeciwnicy łakną czegoś niespodziewanego. Jeśli nauczysz się rozumieć tę zasadę, będziesz lepszym graczem. Prawdopodobnie będziesz też lepszą osobą, ale to już osobny temat.

Częścią solidnej pokerowej strategii jest wiedza, kiedy opuścić grę. Jakikolwiek gracz, który odniósł już jakiś sukces, na pewno nauczył się, kiedy opuścić stół w przypadku złej gry. Niemniej, ci sami gracze, po sesji wygranych czują instynktownie pragnienie, by wziąć pieniądze i uciekać.

Znam stare porzekadło „Zrezygnuj, dopóki nie straciłeś głowy", ale ono dotyczy hazardu. Myślałem, że poker uważany jest za grę opartą na umiejętnościach?